Γεύμα με καραβίδες στο ταβερνάκι του Λάμπρου Μάλαμα, στο Νησί της Παμβώτιδας, τον Ιούλιο του 1961. Φωτογραφία του Παναγιώτη Βοκοτόπουλου από παλιότερη ανάρτηση του Βασίλη Χολέβα. Σε ένα από τα διακόσια και πλέον βιβλία του, με τίτλο «Ιστορίες ενός ταβερνιάρη», ο πολυγραφότατος συγγραφέας Λάμπρος Μάλαμας (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Ρωμύλου Τσάρα) αναφέρεται στα χρόνια που είχε την ταβέρνα και μαζί με τη γυναίκα του τη Σοφία σέρβιραν καραβίδες με σκορδαλιά από καρύδια και χέλια ψημένα στην κεραμίδα. Οι Γιαννιώτες τα δύο αυτά λιμνίσια εδέσματα σπάνια τα μαγείρευαν στα σπίτια τους. Προτιμούσαν να τα απολαμβάνουν στα μαγαζιά του Νησιού και της Ντραμπάτοβας, ενώ ψημένες καραβίδες αγόραζαν και από τον Ιορδάνη που περνούσε με το ταψί του όταν κάθονταν στην Κυρα-Φροσύνη και τον Μακρή. Αντίθετα, ήταν καθημερινή η εικόνα της νοικοκυράς που πήγαινε στον φούρνο το ταψί με τον κυπρίνο, τις τσίμες, τα γλίνια και τα άλλα ψάρια της λίμνης. Τα βατραχοπόδαρα μέχρι πριν μερικές δεκαετίες στα Γιάννινα ήταν άγνωστα ως φαγητό, δεν τα μαγείρευε και δεν τα έτρωγε κανένας.