Η γειτονιά μου, η Σιαράβα. Γνωστή κι απ’ τα διηγήματα του Δημήτρη Χατζή, τα ποιήματα του Γιωσέφ Ελιγιά, τις ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Είναι τα Γιάννινα του Βυζαντίου, της Οθωμανοκρατίας και του 20ου αιώνα.
Η Σιαράβα των ταμπάκων και των βαρελάδων, το λιμανάκι της Σκάλας, τα πανδοχεία-οινομαγειρεία. Η εβραϊκή συνοικία, το πολύβουο Κουρμανιό, η περιοχή Λειβαδιώτη με τα γιαννιώτικα αρχοντικά, το Κάστρο, η ηλικίας εκατομμυρίων ετών λίμνη Παμβώτιδα.
Κάποτε ήταν εμπορικό και βιοτεχνικό κέντρο. Περνούσα μικρός με το ποδήλατο κι από παντού άκουγα μηχανές που δούλευαν στο φουλ, σφυριά μαστόρων, αργαλειούς.
Από κατεργασία δερμάτων μέχρι κλωτοϋφαντουργεία και ποτοποιεία. Κατασκεύαζαν από έπιπλα και κάρα μέχρι σκούπες. Ο μπαρμπα-Δήμος ο Μαλάμης έφτιαχνε πλάστιγγες. Όταν δεν… παραθέριζε σε Γυάρο και Μακρόνησο.
Εκεί και η υπαίθρια ιχθυαγορά με λιμνήσια χέλια, καραβίδες, κυπρίνους, εκεί και η Λαϊκή με ολόφρεσκα οπωρολαχανικά από τα γειτονικά μποστάνια.
Τώρα οι βιοτεχνίες της Σιαράβας έγιναν Airbnb, μπαρ και ξενυχτάδικα. Μπορεί να ζήσει μια πόλη και μια χώρα που παράγει μόνο γκαρσόνια;
Πολυπολιτισμικά τα παλιά Γιάννινα. Σε αρμονική συμβίωση Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι, Εβραίοι κι Αρβανίτες. Αλλά και με ολίγο… ρατσισμό.
Ο Δημήτρης Χατζής γράφει πως οι ταμπάκοι, γνήσιοι Γιαννιώτες, δεν είχαν διαφορές με τους Μετσοβίτες βαρελάδες και τους Βοβουσιώτες ξυλέμπορους της Σιαράβας. Τους έλεγαν μια καλημέρα αλλά πολλά πάρε-δώσε μαζί τους δεν ήθελαν. Γιατί; Γιατί τους θεωρούσαν «ντατσκαναραίους», δηλαδή χωριάτες! Oι ίδιοι ήταν μεγαλωμένοι… στα Παρίσια.
