Δεν είναι μνημόσυνο, είναι έκρηξη οργής. Είναι παλλαϊκή απαίτηση οι ένοχοι να πάνε φυλακή. Να μην κλάψουν άλλες μανούλες. Να πάψει η Ελλάδα να σκοτώνει τα παιδιά της.
Ο κόσμος δεν βγαίνει στους δρόμους μόνο για τα Τέμπη ούτε μόνο για τον Μητσοτάκη. Αυτά είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου.
Ναι, στην επταετία Μητσοτάκη η σαπίλα χτύπησε κόκκινο. Εξελίχθηκε σε θανατηφόρα γάγγραινα. Αλλά δεν προέκυψε από το πουθενά: Ο νόμος για την ατιμωρησία των υπουργών δεν είναι του Μητσοτάκη.
«Η ανοχή και η απάθεια είναι οι τελευταίες ”αρετές” μιας κοινωνίας που πεθαίνει». «Λαός που εκλέγει απατεώνες, κλέφτες και διεφθαρμένους, δεν είναι θύμα αλλά συνένοχος». (Κυκλοφορούν σαν αποφθέγματα του Αριστοτέλη και του Όργουελ χωρίς να είναι αλλά δεν έχει σημασία).
Ο Έλληνας εδώ και χρόνια έδειχνε να μη θυμώνει με τίποτα, να μην αντιδρά για τίποτα, να επιβραβεύει τους πιο φαύλους. Να επανεκλέγει θριαμβευτικά τον υπουργό των Τεμπών και τον πρωθυπουργό των κοριών. Η απόλυτη παρακμή.
Οι λαοθάλασσες του τελευταίου χρόνου είναι σημάδι υγείας. Δείχνουν πως ο λαός βγήκε επιτέλους από τον λήθαργο και «τα πήρε στο κρανίο».
Κατάλαβε πως με την ψήφο του και με τη σιωπή του εξέθρεψε μαφίες και ληστοσυμμορίες: Πολιτικές, μιντιακές, οικονομικές και όχι μόνο.
Εγκληματικές οργανώσεις που τον εκμεταλλεύονται, τον κοροϊδεύουν μέσα στα μούτρα του, κάνουν πλιάτσικο στη χώρα του και στη ζωή του, τον δολοφονούν.
Η διαφθορά σκοτώνει και ανθρώπους: Πενήντα επτά στα Τέμπη. Χιλιάδες από την ολέθρια διαχείριση της πανδημίας. Αμέτρητους κάθε μέρα από τη διάλυση του ΕΣΥ και το μπάχαλο στα νοσοκομεία.
Η ανοχή αποθρασύνει. Δεν κρατάνε πλέον ούτε τα προσχήματα. Μπαζώνουν, τσιμεντώνουν, κουκουλώνουν, θάβουν. Απανωτά τα κοινοβουλευτικά και δικαστικά πραξικοπήματα, θρασύτατοι οι βιασμοί της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης.
Δεν φτάνει αυτό, μας κουνάνε προκλητικά και το δάχτυλο. Μας ζητάνε και τα ρέστα. Φωνάζει ο κλέφτης να φοβηθεί ο νοικοκύρης.
Τα κουκουλώματα Τεμπών, υποκλοπών και οπεκεπέδων ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Έκαναν τον Έλληνα να βράζει από αγανάκτηση, τον σήκωσαν από τον καναπέ.
Του έδωσαν να καταλάβει πως η Ελλάδα που φτιάξαμε στον μισό αιώνα της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας μοιάζει με τριτοκοσμική Μπανανία. Είναι μια χώρα όπου η ισονομία και το κράτος δικαίου πήγαν περίπατο. Όπου κουμάντο κάνουν οι μαφιόζοι. Οι ληστοσυμμορίτες.
Αποπνικτική η μπόχα στη γειτονιά, στην πόλη, στην περιοχή καθενός. Το όργιο ανομίας και διαφθοράς στους δήμους και τις περιφέρειες δεν είναι διόλου άσχετο με το πάρτι της κεντρικής εξουσίας. Το ψάρι βρομάει από το κεφάλι.
Οι μόνοι που δεν το καταλαβαίνουν είναι οι μικρόνοες, οι μόνοι που κάνουν πως δεν το καταλαβαίνουν είναι οι εξαγορασμένοι.
Κάθε θαύμα τρεις μέρες και τα μεγάλα τέσσερις. Θα τη δούμε και στις κάλπες τη λαϊκή οργή; Ή θα σύρουν πάλι από τη μύτη τον φουκαρά τον ψηφοφόρο με προπαγανδιστικό μπαράζ και προεκλογικά ψίχουλα;
