ΑΠΟ ΜΙΚΡΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ

Ο αμαξάς σταματάει στη μέση της κεντρικής πλατείας και πιάνει κουβέντα με τον τροχονόμο. Αν εμποδίζει την κυκλοφορία; Ποια κυκλοφορία;

Γιάννινα, πριν πολλές δεκαετίες. Τα πιο πολλά οχήματα τα σέρνουν άλογα: Παϊτόνια (μόνιππα), χαμάλες, κάρα, σούστες.

Μετρημένα στα δάχτυλα τα αυτοκίνητα.
Ο γιατρός Λάζαρος με το κόκκινο φιατάκι, ο γιατρός Πουλογιάννης με τον άσπρο σκαραβαίο, ο έμπορος Γκωλέτσης με τη μαύρη Μερσεντές, ο βουλευτής Φρόντζος με το παπιγιόν και το μαύρο Πεζώ αντίκα.

Ο τροχονόμος από το «βαρελάκι» του μάς ξεκουφαίνει με τη σφυρίχτρα του. Σφυρίζει με μανία ακόμα κι όταν ο δρόμος είναι άδειος και δεν περνάει ούτε πατίνι.

Βγαίνω στη γειτονιά με το παιδικό ποδηλατάκι μου με τις βοηθητικές ρόδες, με βλέπει ο Μήτσος ο τροχονόμος και με φοβερίζει:
«Θα σε συλλάβω και θα σε κλείσω στο ΄΄φρέσκο” με τα ποντίκια!».

Μερικά χρόνια αργότερα, είμαι μαθητής στο Γυμνάσιο κι ένας άλλος τροχονόμος της «Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής» με στέλνει κατηγορούμενο στο Πταισματοδικείο Ιωαννίνων. Το έγκλημά μου, βαρύ: Δεν είχα άδεια κυκλοφορίας… ποδηλάτου!

Κάνω αναγκαστικά σκασιαρχείο για να πάω να δικαστώ. Κάθομαι στο εδώλιο, γίνεται η… δίκη τού αιώνα και ο πρόεδρος του Μονομελούς Πταισματοδικείου αποφαίνεται:
«Αθώος ο κατηγορούμενος».
Γιατί;
Γιατί ο πρόεδρος ήταν φίλος του πατέρα μου!
ΘΩΜΑΣ ΝΟΥΣΙΑΣ