Ιούνιος 1976. Πριν μισό αιώνα. Η πρώτη μου δουλειά σε εφημερίδα.
Την πρώτη κιόλας μέρα πήγαν να με μπλέξουν σε αλισβερίσι μιντιάρχη με γνωστό πολιτικό. Δεν ήταν ποτέ αγγελικά πλασμένος ο κόσμος των μίντια. Οι δημοσιογράφοι-παπαγαλάκια, όμως, οι πληρωμένοι δολοφόνοι χαρακτήρων, είναι νέο φρούτο.
Τότε είχαμε και την ερευνητική, την αποκαλυπτική, την καταγγελτική δημοσιογραφία. Υπήρχαν και Μέσα Ενημέρωσης που δεν χάιδευαν την εξουσία και τους ολιγάρχες.
Διάβαζα, για παράδειγμα, την «Ελευθεροτυπία», το «Ποντίκι» του Παπαϊωάννου, το «Αντί» του Παπουτσάκη και ζήλευα τους συναδέλφους που δούλευαν εκεί. Ένοιωσα περηφάνια όταν συνεργάστηκα κι εγώ για λίγο με την «Πρωινή Ελευθεροτυπία».
Το αποδίδουν στον Τζορτζ Όργουελ: «Δημοσιογραφία είναι να δημοσιεύεις αυτά που κάποιος δεν θέλει να δημοσιευθούν. Όλα τα άλλα είναι δημόσιες σχέσεις».
Οι επαρχιακές εφημερίδες ήταν φτωχές. Σε πόρους, σε προσωπικό, σε ύλη. Κάναμε όμως ρεπορτάζ και όχι copy paste. Κυνηγούσαμε την είδηση. Ψάχναμε το «πώς», το «γιατί», το «τι κρύβεται από πίσω». Δεν δημοσιεύαμε ετοιματζίδικες «ειδήσεις» από Μαυρογιαλούρους που ευλογούν τα γένια τους.
Οι εφημερίδες μας δεν ήταν πίνακες δελτίων Τύπου με τα «ΘΑ», τα «ετελείωσεν» και τα «κατόπιν ενεργειών μου» του κάθε Καλοχαιρέτα βουλευτή, δημάρχου, περιφερειάρχη.
Οι παραδοσιακοί εκδότες δεν ήταν άγιοι. Ήξεραν ωστόσο από δημοσιογραφία και είχαν κάποιες κόκκινες γραμμές. Δεν ήταν άσχετοι και αδίστακτοι επιχειρηματίες σαν τους σημερινούς. Δεν έστηναν δουλειές με το δημόσιο, δεν έπαιρναν θαλασσοδάνεια με εγγύηση αέρα, δεν είχαν ασυλίες και ακαταδίωκτα για απάτες και ναρκόπλοια.
Η Τηλεόραση και το Ραδιόφωνο ήταν κρατικά. Δηλαδή κυβερνητικά. Αδημονούσαμε να έρθουν τα ιδιωτικά να φέρουν πλουραλισμό και έφεραν αποβλάκωση και εκβαρβαρισμό. Έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για τη σημερινή παρακμή. Για το σημερινό κατάντημα της κοινωνίας μας, του πολιτισμού μας, της δημοκρατίας μας.
Το είπε ο θεατρικός συγγραφέας Γιώργος Λαζαρίδης, ακούγεται ακραίο αλλά αποτυπώνει μια πραγματικότητα: «Τη ζημιά που έκανε στην Ελλάδα η ιδιωτική τηλεόραση δεν την έκαναν τα τετρακόσια χρόνια της Τουρκοκρατίας».
Υπολογιστής; Κινητό; Άγνωστες λέξεις. Επιστημονική φαντασία. Οι εφημερίδες έβγαιναν ακόμα με την τεχνολογία του Γουτεμβέργιου. Με το λιωμένο μέταλλο να βράζει στο καζάνι για να γίνουν τα μεταλλικά γράμματα, να μπουν το ένα δίπλα στο άλλο και να σχηματίσουν αράδες, στήλες, σελίδες.
Τι άλλαξε σ’ αυτόν τον μισό αιώνα; Τα πάντα. Ήρθαν τα πάνω κάτω στον κόσμο, στη χώρα μας, στη ζωή μας και η τεχνολογία καλπάζει. Η μόνη που καρκινοβατεί είναι η ενημέρωση.
