ΤΑ «ΟΧΙ» ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΠΑΜΕ


Του Θωμά Νούσια

Το «Όχι» δεν το είπε ο Μεταξάς. Το είπε… ο Πρέκας!

Οκτώβρης του 1969. Πριν 57 χρόνια. Οι καθηγητές μάς πάνε στοιχισμένους κατά τριάδες να δούμε τη νέα «επιμορφωτική και εθνικοπατριωτική» ταινία του Τζέιμς Πάρις, το «Όχι».

Κάθομαι με τον Stergios στην πρώτη σειρά του «Τιτάνια». Λέμε πόσο υπερβολικό είναι το παίξιμο του Κώστα Πρέκα και πόσο όμορφο κορίτσι η Βέρα Κρούσκα. Ο Ορέστης και οι άλλοι συμμαθητές μάς φωνάζουν να βγάλουμε τον σκασμό. Έχουν αγωνία μη πέσει ο Πρέκας στα χέρια των Γερμανών.

28 Οκτωβρίου ίσον Πρέκας, Κρούσκα και χλαίνες, 25 Μαρτίου ίσον Παπαμιχαήλ, Δανδουλάκη και φουστανέλες.

Και σχολικές γιορτές-ταρατατζούμ: Τραγουδάκια, ποιηματάκια, σκετσάκια κι ένας καθηγητής να εκφωνεί τον «πανηγυρικό». Στόμφος, πομφόλυγες, χιλιοειπωμένες κοινοτοπίες. Με κατακλείδα… «Ζήτω η 21η Απριλίου 1967!».

Αν τολμούσαν ας έκαναν αλλιώς. Αν είχαν τα κότσια ας μη κρέμαγαν σε κάθε σχολική αίθουσα τη φωτογραφία του δικτάτορα Παπαδόπουλου.

Μας αγριοκοίταζε συνοφρυωμένος και βλοσυρός μέσα από το κάδρο. Ιδιαίτερα όσους είχαμε… αντεθνική δράση: Στα διαλείμματα λέγαμε ανέκδοτα για τον Παττακό (ψιθυριστά γιατί και οι τοίχοι είχαν αφτιά), τα βράδια κολλάγαμε το αφτί στο ραδιόφωνο ν’ ακούσουμε κρυφά Ντόιτσε Βέλε.

Κάποιοι εκπαιδευτικοί, φωτεινές εξαιρέσεις, πάσχιζαν να μας μάθουν κάτι πολύ πιο σημαντικό από μάχες και ναυμαχίες: την ιστορία να μη την παπαγαλίζουμε αλλά να την ερευνούμε. Να ανακαλύπτουμε τις «απαγορευμένες» αλήθειες.

Πέφτουμε από τα σύννεφα με τα παιδιά του 2026 που μπερδεύουν το ’40 με το ’21 και την Τριπολιτσά με τις Θερμοπύλες. Βγαίνουμε από τα ρούχα μας. Κομπάζουμε πως τάχα εμείς την ιστορία την ξέραμε απ’ έξω κι ανακατωτά.

Την τύφλα μας ξέραμε! Γνωρίζαμε πότε γεννήθηκε ο Λέων ο Ίσαυρος αλλά η Εθνική Αντίσταση και ο Εμφύλιος ήταν άγνωστες λέξεις για μας.

Θυμόμασταν την ημερομηνία της μάχης του Πέτα αλλά δεν είχαμε ιδέα ποιοι πολέμησαν στην Επανάσταση και ποιοι πολέμησαν ΤΗΝ Επανάσταση.

Ήμασταν σίγουροι πως την Πρωτομαγιά έχουμε αργία γιατί γιορτάζει η άνοιξη. Οι μαργαρίτες και οι παπαρούνες.

Στο σχολειό μάθαμε για το ένα ΟΧΙ που είπαμε. Δεν μάθαμε για τα αμέτρητα ΟΧΙ που ΔΕΝ είπαμε.

● Δεν είπαμε ΟΧΙ στους εθνικοπαράφρονες που μας οδήγησαν σε εθνικές συμφορές: 1897, 1922, 1974. Οι υπερπατριώτες των συλλαλητηρίων με τις περικεφαλαίες και τους Βουκεφάλες δεν είναι νέο φρούτο.

● Δεν είπαμε ΟΧΙ στους υπαίτιους της «μεταπολεμικής ελληνικής αθλιότητας» που πολύ εύγλωττα περιγράφει ο Χατζιδάκις. Σ’ αυτούς που λυμαίνονται τη χώρα μέχρι σήμερα.

Δεν λέμε ΟΧΙ τώρα:
● Στη σαπίλα όπου βουλιάζουμε και απειλεί να μας καταπιεί.

● Στην αχρηστοκρατία-ληστοκρατία που μας κατάντησε τον πιο φτωχό και εξαθλιωμένο λαό της Ευρώπης.

● Στις μαφίες που μας ξαφρίζουν το πορτοφόλι βάζοντας φωτιά στις τιμές. Στο σουπερμάρκετ, το ηλεκτρικό, τα καύσιμα, τις τράπεζες, τα διόδια.

● Στις συμμορίες του Predator, των Τεμπών, των Φραπέδων και των Χασάπηδων.

● Στους πρωθυπουργούς και υπουργούς που πιάνονται με τη γίδα στην πλάτη και μας κουνάνε και το δάχτυλο. Που δεν πάνε ποτέ φυλακή γιατί εξασφάλισαν με νόμους την ατιμωρησία τους.

● Στους θλιβερούς δημοσιογράφους-παπαγαλάκια, τους εξαγορασμένους με δικά μας λεφτά για να μας κοροϊδεύουν μέσα στα μούτρα μας. Για να μας σέρνουν από τη μύτη. Κάθε λαός έχει τους πολιτικούς και τους δημοσιογράφους που του αξίζουν και είναι άξιος της μοίρας του.

● Στη Βουλή, τη Δικαιοσύνη και τα ΜΜΕ που έγιναν κολαούζοι των κυβερνώντων αντί να τους ελέγχουν.

● Στη νόθευση των εκλογών με ψηφοφόρους παραπληροφορημένους και ψηφοφόρους οπεκεπέδες.

● Στον πολιτισμικό βούρκο και στα ραδιοτηλεοπτικά, διαδικτυακά και μουσικά σκουπίδια που μας ταΐζουν.

Λαός-ραγιάς που σκύβει το κεφάλι. Που δεν ξέρει να λέει ΟΧΙ.
«Του Έλληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει» κάθε 28 Οκτωβρίου και 25 Μαρτίου, «Σφάξε με, αγά μου, ν’ αγιάσω» όλες τις άλλες μέρες.