1920. Η Φωτεινή κι ο Γιάννης.
Ενενήντα χρόνια αργότερα, στα βαθιά τους γεράματα, τους έβλεπα να πίνουν μαζί το καφεδάκι τους κάθε απόγευμα και να τα λένε. Στην ίδια στάση και με την ίδια έκφραση στα πρόσωπά τους.
Ο Γιάννης και η Φωτεινή. Ο πατέρας μου και η αδερφή του.
Θ.Ν.