Σαν σήμερα πριν από 55 χρόνια είδαμε για πρώτη φορά τηλεόραση.
Ήταν 2 Ιουνίου 1971, ο Παναθηναϊκός έπαιζε στο Γουέμπλεϊ με τον Άγιαξ για το Κύπελλο Ευρώπης και στα Γιάννινα, στην κορυφή της Μανωλιάσσας, στήθηκε επιτέλους η κεραία του ΕΙΡΤ. Του ενός από τα δύο ελληνικά κανάλια.
Έτρεξα στην ΙΖΟΛΑ της οδού Αβέρωφ να δω τον αγώνα και να περιεργαστώ το θαύμα της τεχνολογίας. Δεν ξεκόλλαγα τα μάτια μου από τη μικρή γυάλινη οθόνη ούτε στο διάλειμμα. Με είχαν συναρπάσει οι διαφημίσεις!
Συνωστισμός και στα άλλα καταστήματα τηλεοράσεων: Αναστασίου στην Αβέρωφ, Παναγιωτίδης δίπλα στο Δημαρχείο, Ιατρού και Αθανασίου στην Κωλέττη, Λέκκας στο Γιαλί Καφενέ.
Αποκτήσαμε σιγά σιγά συσκευές και στα σπίτια μας. Τις στολίσαμε με σεμεδάκια, ανθοδοχεία και μπιμπελό και όλη μας η ζωή προσαρμόστηκε στο ασπρόμαυρο τηλεοπτικό πρόγραμμα. Έναρξη στις 6 το απόγευμα με τον εθνικό ύμνο, κλείσιμο στις 12 τα μεσάνυχτα πάλι με τον εθνικό ύμνο.
Ειδήσεις χουντικής προπαγάνδας στην «Ηχώ των Γεγονότων», ο «Παράξενος ταξιδιώτης» με τον Αλεξανδράκη που άρχισε εκείνες τις μέρες, τηλεπαιχνίδια με τον Άλκη Στέα και τον Μαστοράκη.
Και μπόλικες διαφημίσεις. Τις μαθαίναμε απ’ έξω και τις επαναλαμβάναμε τραγουδιστά: ΑΖΑΧ με διπλάσιο αμονιαζόλ, Coca-Cola που πάει με όλα και που μόλις είχε έρθει στην Ελλάδα, ρετσίνα Κουρτάκη, οδοντόκρεμα Κολυνός, μπριγιαντίνη Brylcreem, καραμέλες Ο ΜΑΜΥ!
Λίγο αργότερα προστέθηκε και η κεραία της ΥΕΝΕΔ και η ευτυχία των Γιαννιωτών τηλεθεατών απογειώθηκε: Αστυνομικές σειρές με τον Θάνο Λειβαδίτη, η ελληνική ταινία του Σαββατόβραδου, «Εκείνες κι εγώ» με τον Κωνσταντάρα.
Η πατροπαράδοτη βραδινή βόλτα στην πλατεία άρχισε να ατονεί, οι σινεμάδες το γύρισαν στις τσόντες και τα καράτε και το μεγάλο ραδιόφωνο με τις λυχνίες πετάχτηκε στην αποθήκη.
Το «Πιάσε Ενόπλων, αρχίζουν τα λαϊκά», έδωσε τη θέση του στο: «Τράβα το σεμεδάκι! Μου κρύβει τον Τέρενς Κουΐκ!». ΘΩΜΑΣ ΝΟΥΣΙΑΣ
