Από τη χούντα στις μαφίες ΠΑΛΙ ΟΙ ΕΙΚΟΣΑΡΗΔΕΣ ΘΑ ΞΕΠΛΥΝΟΥΝ ΤΗΝ ΝΤΡΟΠΗ;

Του Θωμά Νούσια

Περνούσα καμιά φορά από τη «Μουριά» κι έλεγα μια καλημέρα στον Δημήτρη Παπαχρήστο. Τη φωνή του Πολυτεχνείου:

«Αδέρφια μας στρατιώτες, είμαστε άοπλοι!
Δεν θα πυροβολήσετε!
Δεν θα σκοτώσετε τ’ αδέρφια σας!»

Ο Δημήτρης είναι η απάντηση στην ανοησία-καραμέλα πως τάχα τα παιδιά της εξέγερσης εξαργύρωσαν τους αγώνες τους.
Χιλιάδες οι αγνοί αγωνιστές σαν τον Δημήτρη, μετρημένοι στα δάχτυλα όσοι εξαργύρωσαν.

Εικοσάχρονος φοιτητής στην Αθήνα τον Νοέμβρη του ’73 κι εγώ. Πώς να μη μισήσεις τον φασισμό; Πώς να μη γίνεις ασυμβίβαστος δημοκράτης όταν ζεις τόσο συγκλονιστικές στιγμές;

Φασίστες δεν είναι μόνο οι Χρυσαυγίτες. Το μικρόβιο το έχουν στο αίμα τους όλοι αυτοί που είναι με τους θύτες και όχι με τα θύματα. Με τη χούντα του 1973, με τις μαφίες που λυμαίνονται την Ελλάδα του 2026, με τους νέους Χίτλερ που αιματοκυλίζουν την ανθρωπότητα. Δεν το λένε ευθέως αλλά με κουτοπονηριές: «Οι νεκροί ήταν μέσα στο Πολυτεχνείο;».

Τη χούντα δεν την έριξε το Πολυτεχνείο. Κι ας ήταν η αρχή του τέλους της.
Τι πέτυχε τότε ο ξεσηκωμός των εικοσάρηδων του ’73; Γιατί λύσσαξαν να τον αμαυρώσουν τα κάθε λογής φασιστοειδή;

Το Πολυτεχνείο ξέπλυνε την ντροπή ενός ολόκληρου λαού που εφτά χρόνια ανέχτηκε αδιαμαρτύρητα τον εξευτελισμό.
Ενός λαού-ραγιά που έσκυψε το κεφάλι.
Όχι μόνο δεν αντιστάθηκε, αλλά και χειροκρότησε. Πλην ελαχίστων.

Την ιστορία τη γράφουν οι εξαιρέσεις. Οι λίγοι πάνε τον κόσμο μπροστά. Αυτοί προηγούνται και η μάζα ακολουθεί. Οι εικοσάρηδες του ’73 ήταν οι μπροστάρηδες.

Το σύνθημα «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» είναι και σημερινό. Πιο σημερινό δεν γίνεται!

ΨΩΜΙ; Μισθοί-χαρτζιλίκι, εργασιακός μεσαίωνας, 13ωρα, συντάξεις πείνας, ληστρικές ανατιμήσεις.

ΠΑΙΔΕΙΑ; Σκόπιμα υποβαθμισμένη η δημόσια, εμπόριο πτυχίων η ιδιωτική.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ; Μισό αιώνα από την πτώση της δικτατορίας, η δημοκρατία βρίσκεται και πάλι στο απόσπασμα.

Στρατιωτικό πραξικόπημα τότε, κοινοβουλευτικά και δικαστικά πραξικοπήματα σήμερα.
Ελεύθεροι κι ωραίοι όσοι πιάνονται με τη γίδα στην πλάτη, στο σκαμνί οι μάρτυρες που τους ξεμπροστιάζουν.

Χούντα των συνταγματαρχών το 1967–1974, χούντες και μαφίες πολιτικές, μιντιακές, οικονομικές και όχι μόνο το 2026.
Πολίτευμα: Προεδρευομένη Ληστοκρατία.

Στον γύψο οι εξουσίες-πυλώνες της Δημοκρατίας τότε, στον γύψο και τώρα.
Από το «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» στο «έτσι γουστάρω και σε όποιον αρέσει».
Από την ψευτοβουλή του Παπαδόπουλου στη Βουλή-θεραπαινίδα του πρωθυπουργού.

Από τους βασιλικούς επιτρόπους των έκτακτων στρατοδικείων, στους εισαγγελείς που «κλώθουν» και κουκουλώνουν.

Από τους Γεωργαλάδες και τη χουντική προπαγάνδα της ΥΕΝΕΔ, στους «πετσωμένους» που τη νύχτα την κάνουν μέρα:
Εθνοσωτήρες αυτοί που μας βούλιαξαν, στο πυρ το εξώτερο αυτοί που μας ανέσυραν από τον βυθό και πήραμε ανάσα.

Ο «πτωχός πλην τίμιος» δικτάτορας, που ζούσε σαν Κροίσος στη βίλα Ωνάση, οι απευθείας αναθέσεις σε Παττακογαμπρούς και τα χρυσοφόρα «Τάματα του Έθνους» έδωσαν τη θέση τους στις ληστοσυμμορίες των Ζίμενς, των Νοβάρτις, των οπεκεπέδων, των απευθείας αναθέσεων, των ανατιμήσεων-φωτιά.

Με τανκς επέβαλαν το ’67 τη χούντα τους μια χούφτα καραβανάδες, με τα εξαγορασμένα μίντια επιβάλλουν σήμερα τις δικές τους χούντες μια χούφτα «νταβατζήδες».

Η αποθέωση του «κιτς» με την αισθητική των άξεστων χουνταίων τότε, η απόλυτη πολιτισμική παρακμή τώρα.

Και ο Έλληνας τι κάνει;
Ό,τι έκανε και στη δικτατορία του Παπαδόπουλου: Την πάπια.
Προσκυνάει τους δυνάστες του: «Σφάξε με, αγά μου, ν’ αγιάσω».
Στηρίζει με την ψήφο του και τη σιωπή του το πλιάτσικο στη χώρα του και στη ζωή του.
Επιλέγει λαμόγια, τενεκέδες, σούργελα. Και περιμένει να τον σώσουν.

Μόνη ελπίδα, ένα νέο Πολυτεχνείο.
Ένας ξεσηκωμός που θα μας βγάλει από το τέλμα, τη σήψη, την παρακμή.
Χωρίς καταλήψεις, ντουντούκες και πανό αυτή τη φορά. Είναι περιττά.

Οι σημερινοί εικοσάρηδες διαθέτουν υπερόπλα όπως το Διαδίκτυο και τα Σόσιαλ.
Πάνω απ’ όλα, όμως, διαθέτουν το προνόμιο της ηλικίας τους: Μπορούν και «τα παίρνουν στο κρανίο».