Απόκριες στο σχολειό μου, την Καπλάνειο, το μακρινό 1964.

Χάρτινο καπέλο και κουμπούρα από το καρότσι του πλανόδιου μικροπωλητή Στεφανάκη, μουστάκι ζωγραφισμένο με κάρβουνο και τέλειος σερίφης ο συμμαθητής μου ο Τάσος.
Ο άλλος –η αφεντιά μου– είχε… άδεια και κυκλοφορούσε με πολιτικά.

Δεν με ενθουσίαζαν τα μασκαρέματα. Στην αποκριάτικη γιορτή πήγα με τα κυριακάτικά μου. Παντελόνι και παλτό με ύφασμα από παλιά ρούχα του πατέρα.
Το καινούργιο ύφασμα ήταν πολυτέλεια, τα φτηνιάρικα ετοιματζίδικα δεν τα καταδέχονταν ούτε οι φτωχοί.