Τα σπίτια μας στην πίσω πλευρά είχαν ατέλειωτους μπαξέδες, ολάνθιστους τέτοια εποχή και γεμάτους κερασιές, δαμασκηνιές, κυδωνιές, κουμπλιές (κορομηλιές).
Οι μανάδες μάς φώναζαν να μη τρώμε τα κούμπλα άγουρα γιατί θα μας πιάσει κόψιμο. Ο πραγματικός λόγος όμως ήταν άλλος: ήθελαν να τα κάνουν γλυκό.
Τα καθάριζαν και τα βούταγαν στον ασβέστη για να σφίξουν, να μη διαλυθούν στο βράσιμο και να γίνουν τραγανά.
Με το που έμπαινε επισκέπτης, έβγαζαν αμέσως να τον κεράσουν γλυκό κούμπλο σε σκαλιστό ασημένιο δίσκο με κεντητό σεμεδάκι. Και νερό παγωμένο από το πηγάδι.
Όλα τα σπίτια είχαν δροσερά χαγιάτια και αυλές για το καλοκαίρι, αλλά και ζεστά χειμωνιάτικα δωμάτια. Διέθεταν την τέλεια θερμομόνωση: βαριά εσωτερικά ξύλινα τεπέγκια στα πεταχτά παράθυρα, χοντρούς πέτρινους τοίχους και κεραμοσκεπή με σοφίτα.
Τα καλοκαίρια μεταφέραμε το καθιστικό και την τραπεζαρία στο μεγάλο χολ-χαγιάτι.
Η φωτογραφία είναι από το βιβλίο του Τάσου Παπασταύρου «Ιωαννίνων Εγκώμιον». Τα σπίτια αυτά της οδού Γερβασίου η Εφορεία Νεωτέρων Μνημείων τα έκρινε διατηρητέα.
Τα δυο διατηρητέα δεξιά κατέρρευσαν εντελώς και σώζονται πλέον μόνο στις φωτογραφίες. Όπου να ‘ναι θα καταρρεύσει κι αυτό με τα καφέ παντζούρια, που ρημάζει ακατοίκητο.
Τα διατηρητέα πολιτισμικά μνημεία απαγορεύεται να τα γκρεμίσεις, επιτρέπεται να τα αφήσεις να γκρεμιστούν από μόνα τους.
Η αναστήλωση ενός τέτοιου σπιτιού κοστίζει μια περιουσία, αλλά ούτε η Πολιτεία νοιάζεται ούτε ο Δήμος: «Είσαι ιδιοκτήτης διατηρητέου; Άστο να πέσει!». Πολιτισμός είναι μόνο οι φιέστες και τα πανηγύρια. ΘΩΜΑΣ ΝΟΥΣΙΑΣ
