ΤΑ ΠΑΛΑΤΙΑ ΤΗΣ ΣΑΠΙΛΑΣ

Του Θωμά Νούσια

Πλούσιος στη δημοσιογραφία δεν γίνεσαι με όσα αποκαλύπτεις, αλλά με όσα θάβεις.
Κάτι ήξεραν οι γνωστοί μακαρίτες «συνάδελφοι» που άφησαν πίσω τους παλάτια σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.

Δημοσιογράφος, λένε, είναι αυτός που τα μισά χρόνια της καριέρας του μιλάει για πράγματα που δεν ξέρει και τα άλλα μισά δεν μιλάει για πράγματα που ξέρει.

Δεν ήταν ποτέ αγγελικά πλασμένος ο κόσμος των μίντια. Την πρώτη κιόλας μέρα που έπιασα δουλειά σε εφημερίδα, πριν μισό αιώνα, έγινα μάρτυρας οικονομικής συναλλαγής μιντιάρχη με πολύ γνωστό πολιτικό. Την κατάντια των τελευταίων χρόνων, όμως, δεν την έχω ξαναζήσει.

Οι συνάδελφοι πασχίζουν να κάνουν έντιμα τη δουλειά τους. Ισχνή μειονότητα οι διεφθαρμένοι δημοσιογράφοι. Αλλά συντριπτική πλειονότητα τα εξαγορασμένα ΜΜΕ.
Αποτέλεσμα: Ο λαός πάει στις κάλπες παραπληροφορημένος, η δημοκρατία πάει περίπατο.

Ανοίγω τηλεόραση και νομίζω πως βλέπω την ΥΕΝΕΔ του Παπαδόπουλου.
Μπαίνω σε ειδησεογραφικές ιστοσελίδες και με γυρνάνε στη μετεμφυλιακή προπαγάνδα του 1950.
Το μαύρο, άσπρο και το άσπρο, μαύρο. Γλοιώδες γλείψιμο στους μεν, δαιμονοποίηση των δε.

Ειδικότητά τους το θάψιμο, το μπάζωμα, το ξέπλυμα.
Εμφανίζουν σαν εθνοσωτήρες τους μαφιόζους και σαν αναρχοάπλυτους κατσαπλιάδες όσους τους ξεμπροστιάζουν.

Δεν φταίνε αυτοί. Κάθε λαός έχει τους πολιτικούς και τους δημοσιογράφους που του αξίζουν. Τους πρώτους τους ψηφίζει κάθε τέσσερα χρόνια, τους δεύτερους κάθε μέρα.

Του κυρ-Παντελή το τραβάει ο οργανισμός του το σανό. Του μιλάς τη γλώσσα της αλήθειας και σε κοιτάει με δυσπιστία, του λες παραμύθια της Χαλιμάς και τα καταπίνει αμάσητα.

Φοβάται πως τον ψεκάζουν τα αεροπλάνα. Το ψέκασμα που τρώει από κανάλια και σάιτ ούτε που το παίρνει χαμπάρι.
Τον έχουν πείσει πως στη χρεοκοπία του 2009 και στα μνημόνια του 2010-15 μάς έριξαν οι… Μπολσεβίκοι του 2015!

Αποβλάκωση, αποκτήνωση, εκφασισμός.
Δικό τους δημιούργημα ο Ελληναράς. Αυτός που τρίβει τα χέρια του από χαρά όταν πνίγονται μωρά στην Πύλο, όταν δολοφονούνται πεντάχρονοι «εισβολείς» στη Χίο. Όταν οι σύγχρονοι Χίτλερ βομβαρδίζουν και σφάζουν αμάχους, ισοπεδώνουν πόλεις, ξεριζώνουν λαούς.

Είναι ο ίδιος που επιβραβεύει με την ψήφο του τον υπουργό των Τεμπών, τους πρωταγωνιστές της συγκάλυψης, τους νεκροθάφτες του ΕΣΥ, τους κουμπάρους Φραπέδων και Χασάπηδων.

Κάποιοι από αυτούς ανταμείβονται μέχρι και με το ύπατο αξίωμα. Γίνονται ακόμα και Πρόεδροι της Δημοκρατίας. Άξιος ο μισθός τους. Τι πιο φυσικό από το να εξαφανίζονται ως διά μαγείας τα μισά πειστήρια των εγκλημάτων (Τέμπη, κοριοί, ΟΠΕΚΕΠΕ) και να αποκρύπτονται με ένα «έτσι γουστάρω» τα άλλα μισά;

Μιντιάρχες και δημοσιογράφοι-πληρωμένοι δολοφόνοι χαρακτήρων. Τους πολιτικούς που τόλμησαν να βάλουν φρένο στο μεγάλο φαγοπότι, τούς έφαγε το μαύρο σκοτάδι.

Ανεβάζουν και κατεβάζουν κυβερνήσεις, εκβιάζουν πρωθυπουργούς.
Τους αποκαλούν «Μωυσήδες» και παίρνουν τη μερίδα του λέοντος από τις λίστες Πέτσα.

Αποσιωπούν και αλλοιώνουν ειδήσεις και παίρνουν θαλασσοδάνεια με εγγύηση «αέρα» που δεν εξοφλούν ποτέ.
Χειραγωγούν την κοινή γνώμη με δημοσκοπήσεις-απάτη και αμείβονται με κρατική διαφήμιση.

Στοχοποιούν όποιον τολμάει να αντιδράσει και γλυτώνουν τη φυλακή για τα ναρκόπλοια με τους τόνους ηρωίνης.
Μεταδίδουν στημένες συνεντεύξεις και τους σβήνονται τα χρέη και τα πρόστιμα.

Στο ευγενές σπορ επιδίδονται και μικρά περιφερειακά ΜΜΕ. Καναλάρχες, εκδότες, συντάκτες, δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι, περιφερειάρχες, εργολάβοι, προμηθευτές. Μεγάλο πανηγύρι!

Βλέπεις στην πόλη σου σημεία και τέρατα. Ψάχνεις να τα βρεις στα πρωτοσέλιδα και στα δελτία ειδήσεων και δεν υπάρχουν πουθενά. Τα έφαγε η μαρμάγκα.

Τα πιο πολλά επαρχιακά ΜΜΕ κατάντησαν πίνακες δελτίων τύπου με τα οποία ευλογεί τα γένια του ο κάθε καλοχαιρέτας βουλευτής, δήμαρχος, περιφερειάρχης.
Το ρεπορτάζ πέθανε, ζήτω το copy paste. Οι φωτεινές εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Μου κινεί την περιέργεια η συμπεριφορά ενός συναδέλφου. Εμετικό γλείψιμο σε συγκεκριμένο αυτοδιοικητικό, εμμονικός πόλεμος στους αντιπάλους του. «Πού ζεις; Δεν ξέρεις ότι αυτός είναι στο μυστικό payroll του συγκεκριμένου;», μου λύνει την απορία άλλος συνάδελφος.

Άλλοι ξεπουλιούνται και εξευτελίζονται για βίλες και κότερα, άλλοι για φραγκοδίφραγκα και πενταροδεκάρες.