ΟΙ ΦΑΡΣΕΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Του Θωμά Νούσια

«Τι με νοιάζει εμένα τι έγινε στα Ιουλιανά του ‘65 και του ’74; Εγώ σβήνω τα παλιά και κοιτάω μπροστά!»
Και σπάω τα μούτρα μου.
Λαός που ξεχνάει τα παθήματά του είναι καταδικασμένος να τα ξαναπάθει.

15 ΙΟΥΛΙΟΥ 1965. Οι… νόμιμοι ιδιοκτήτες της χώρας, αυτοί που έχουν την Ελλάδα τσιφλίκι τους (Παλάτι, ολιγαρχία, Αμερικάνοι, παρακράτος, δεξιά), κάνουν έξωση στους θρασείς μουσαφιραίους που τόλμησαν να σηκώσουν κεφάλι: την κυβέρνηση του 53%.

Δεν είναι η πρώτη φορά. Πάντα έτσι κρατούν τον λαό μακριά από την εξουσία και την κουτάλα. Με πραξικοπήματα, δικτατορίες, φυλακίσεις, εξορίες, εκτελέσεις, εκλογές βίας και νοθείας.

Τον 21ο αιώνα τα πραξικοπήματα δεν είναι στρατιωτικά αλλά κοινοβουλευτικά και δικαστικά.
Τις χούντες τώρα δεν τις κάνουν οι καραβανάδες με τα τανκς αλλά οι μαφιόζοι με κλεμμένο χρήμα.
Εξαγοράζουν βουλευτές, δικαστές, ΜΜΕ και ψηφοφόρους και νοθεύουν τη λαϊκή βούληση.

Πρόθυμοι συνεργοί στο βασιλικό πραξικόπημα του ‘65 οι αποστάτες της Ένωσης Κέντρου. Εξαγοράστηκαν με χρήμα και υπουργικές καρέκλες και πρόδωσαν τη λαϊκή εντολή. Αρχιτέκτονας της πολιτικής ανωμαλίας που άνοιξε τον δρόμο στη χούντα, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης.

Σήψη. Παρακμή. Ληστοκρατία. Λαός που διαχρονικά εμπιστεύεται την τύχη του σε διεφθαρμένους και τον οδηγούν στον όλεθρο.

Στην Κύπρο την ίδια εποχή αρχίζει μια δεκαετία εθνικιστικής παράνοιας. Παρακρατικοί και χουντικοί, Ελλαδίτες και Κύπριοι, συνωμοτούν, δολοφονούν, εξαπολύουν πογκρόμ κατά Τουρκοκυπρίων, απειλούν να πάρουν την εξουσία με τη βία.

15 ΙΟΥΛΙΟΥ 1974: Οι απειλές γίνονται πράξη. Η χούντα της Αθήνας ανατρέπει με πραξικόπημα (παλιά της τέχνη) τον εκλεγμένο Κύπριο πρόεδρο και επιχειρεί να τον δολοφονήσει. Στη θέση του διορίζει έναν δικό της εθνικοπαράφρονα τουρκοφάγο.

Η επέμβαση της Τουρκίας είναι πλέον θέμα ημερών. Την ελληνική μεραρχία με την οποία θωράκισε το νησί ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο δικτάτορας Παπαδόπουλος την έχει πάρει πίσω.

20 ΙΟΥΛΙΟΥ: Η Τουρκία εισβάλλει στην Κύπρο.
Χιλιάδες νεκροί, τραυματίες, αγνοούμενοι, 150 χιλιάδες πρόσφυγες.
Λεηλασίες, εμπρησμοί, βιασμοί, βασανισμοί.
Και η βόρεια Κύπρος υπό τουρκική κατοχή μέχρι σήμερα. 52 χρόνια.

23 ΙΟΥΛΙΟΥ: Η χούντα της Ελλάδας, αυτοί οι… ατρόμητοι υπερπατριώτες, συνειδητοποιούν πως άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου και το βάζουν στα πόδια πανικόβλητοι.
Αφήνουν τις ένοπλες δυνάμεις ακέφαλες σε ώρα πολέμου.
Η επιστράτευση καταλήγει σε φιάσκο και θα μείνει στην ιστορία ως «η επιστράτευση της σαγιονάρας».

Η στρατιωτική ηγεσία και ο διορισμένος «Πρόεδρος της Δημοκρατίας» μάταια αναζητούν τον δικτάτορα και τους υπουργούς του. Άνοιξε η γη και τους κατάπιε.

Στο ίδιο έργο θεατές.
Θερμοκέφαλοι προκαλούν εθνικές συμφορές: 1897, 1922, 1974.
Η επόμενη;

Και ο «σοφός λαός» τι κάνει;
Ό,τι έκανε πάντα. Άγεται και φέρεται. Τον σέρνουν από τη μύτη πατριδοκάπηλοι απατεώνες, καθώς ένα μεγάλο τμήμα του δεν φημίζεται ούτε για τη μνήμη του ούτε για το άι κιου του.

Τον αφιονίζουν με σημαίες, ταρατατζούμ και μεγάλα λόγια. Με συλλαλητήρια, λάβαρα, περικεφαλαίες και… Βουκεφάλες.

«Πού είσαι Παπαδόπουλε» αναφωνούν πολλοί ακόμα και σήμερα. Νοσταλγούν τους βιαστές της δημοκρατίας και υπαίτιους της κυπριακής τραγωδίας, ενώ πολύ περισσότεροι, κάποια εκατομμύρια, αποθεώνουν σαν σωτήρες αυτούς που καταλήστεψαν και χρεοκόπησαν τη χώρα. Αυτούς που καταδίκασαν τον λαό στη φτώχεια και την εξαθλίωση.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν κακόγουστη φάρσα όταν τα παθήματα δεν γίνονται μαθήματα.
Ο ορισμός της παράνοιας, ως γνωστόν, είναι να επαναλαμβάνεις τα ίδια πράγματα και να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα.